ارزش گمرکی کالای وارداتی چیست؟بررسی کامل ماده ۱۴ قانون امور گمرکی

در فرآیند واردات و ترخیص کالا، یکی از مهم‌ترین مفاهیم، ارزش گمرکی است.
بسیاری از صاحبان کالا، ارزش خرید کالا را با ارزش گمرکی اشتباه می‌گیرند، در حالی که قانون امور گمرکی تعریف دقیق و متفاوتی برای ارزش گمرکی ارائه کرده است.
در این بخش، مطابق ماده ۱۴ قانون امور گمرکی، ارزش کالای ورودی را به‌صورت کامل و کاربردی بررسی می‌کنیم.

ماده ۱۴ قانون امور گمرکی چه می‌گوید؟

طبق ماده ۱۴:

>ارزش گمرکی کالای ورودی در همه رویه‌ها، برابر است با:
ارزش خرید کالا در مبدأ + هزینه بیمه + هزینه حمل‌ونقل + سایر هزینه‌های اختصاصی تا ورود به اولین گمرک کشور.

این ارزش، مبنای محاسبه حقوق ورودی و سایر عوارض قانونی است.

منظور از «همه موارد» چیست؟

قانون اشاره می‌کند که ارزش گمرکی در همه موارد ملاک است.
منظور از این عبارت، تمام رویه‌های گمرکی است که در ماده ۴۷ قانون امور گمرکی تعریف شده‌اند؛ از جمله:

– واردات قطعی
– واردات موقت
– عبور داخلی
– عبور خارجی
– مرجوعی
– و سایر رویه‌ها

بنابراین ارزش گمرکی، یک مفهوم پایه‌ای و مشترک در تمام رویه‌های گمرکی است.

ارزش گمرکی چگونه محاسبه می‌شود؟

ارزش گمرکی از سه جزء اصلی تشکیل می‌شود:

۱. ارزش خرید کالا (Cost)

قیمتی که خریدار به فروشنده خارجی پرداخت کرده است.
این مبلغ در فاکتور خرید (Invoice) درج می‌شود.

۲. هزینه بیمه (Insurance)

هزینه‌ای که برای بیمه حمل کالا پرداخت می‌شود.

۳. هزینه حمل‌ونقل (Freight)

هزینه حمل کالا از مبدأ تا اولین گمرک ورودی ایران.

این سه جزء، اصطلاحاً CIF نامیده می‌شوند که مخفف:

– Cost
– Insurance
– Freight

است.

تفاوت ارزش کالا و ارزش گمرکی

بسیاری از واردکنندگان این دو مفهوم را اشتباه می‌گیرند:

ارزش کالا (Value):

مبلغی که بابت خرید کالا پرداخت شده است.

ارزش گمرکی (Customs Value):

ارزش کالا + بیمه + حمل‌ونقل + سایر هزینه‌های مرتبط تا اولین گمرک.

بنابراین ارزش گمرکی همیشه بیشتر از ارزش خرید کالا است.

سایر هزینه‌هایی که به کالا تا اولین گمرک تعلق می‌گیرد

قانون می‌گوید:

«سایر هزینه‌هایی که به آن کالا تا ورود به اولین دفتر گمرکی تعلق می‌گیرد.»

این یعنی:

– در صورت حمل دریایی هزینه حمل از مبدأ تا بندرعباس:شامل ارزش گمرکی
– هزینه حمل از بندرعباس تا تهران:شامل ارزش گمرکی نمی‌شود

مثال:

شما کالایی از چین خریداری کرده‌اید و قرار است در تهران تحویل بگیرید.

– هزینه خرید کالا:شامل ارزش گمرکی
– هزینه بیمه:شامل ارزش گمرکی
– هزینه حمل چین تا بندرعباس:شامل ارزش گمرکی
– هزینه حمل بندرعباس تا تهران:شامل ارزش گمرکی نیست

این نکته بسیار مهم است و رعایت آن می‌تواند هزینه‌های واردات را به‌طور قابل‌توجهی کاهش دهد.

نرخ ارز در محاسبه ارزش گمرکی

قانون می‌گوید:

> مبنای محاسبه حقوق ورودی، نرخ ارزی است که روز اظهار توسط بانک مرکزی اعلام می‌شود.

این نرخ دائماً در حال تغییر است و باید هنگام اظهار کالا به آن توجه ویژه داشت.

ماده ۱۴ قانون امور گمرکی، ارزش گمرکی را به‌عنوان مبنای اصلی محاسبه حقوق ورودی تعریف می‌کند.
این ارزش شامل:

– ارزش خرید کالا
– هزینه بیمه
– هزینه حمل تا اولین گمرک
– و سایر هزینه‌های مرتبط

است.

شناخت دقیق این مفهوم به واردکنندگان کمک می‌کند تا:

– هزینه‌های واقعی واردات را محاسبه کنند
– از بروز اختلاف با کارشناس ارزش جلوگیری کنند
– و فرآیند ترخیص را با دقت و شفافیت بیشتری انجام دهند

ارزش گمرکی کالای وارداتی | بخش دوم بررسی ماده ۱۴ قانون امور گمرکی

 

در ادامه توضیحات مربوط به ارزش کالای وارداتی، در این بخش به بند پایانی ماده ۱۴ و تبصره‌های آن می‌پردازیم.
این قسمت از قانون، یکی از مهم‌ترین بخش‌ها برای محاسبه حقوق ورودی و جلوگیری از اختلافات ارزش در گمرک است.

نرخ ارز در محاسبه ارزش گمرکی | بند پایانی ماده ۱۴

قانون می‌گوید:

> مبنای محاسبه حقوق ورودی، نرخ ارز اعلام‌شده توسط بانک مرکزی در روز اظهار است.

نکات مهم:

– نرخ ارز گمرکی هر روز تغییر جزئی دارد.
– اما هر چند وقت یک‌بار تغییرات اساسی اتفاق می‌افتد.
مثال:
سال گذشته نرخ ۲۸,۵۴۶ تومان بود، امسال حدود ۶۸,۰۰۰ تومان شده است.

نکته کلیدی:

اگر شما امروز کالا را اظهار کنید،
حقوق ورودی شما بر اساس نرخ همان روز اظهار محاسبه می‌شود؛
حتی اگر یک ماه بعد نرخ ارز ۳۰٪ افزایش پیدا کند.

مثال:
– روز اظهار → نرخ ارز ۵۰ تومان
– روز ترخیص → نرخ ارز ۶۵ تومان

حقوق ورودی شما همچنان با نرخ ۵۰ تومان محاسبه می‌شود.

این دقیقاً همان چیزی است که بند پایانی ماده ۱۴ به آن اشاره دارد.

تبصره ۱ ماده ۱۴ | هزینه‌هایی که باید به ارزش کالا اضافه شود

قانون می‌گوید اگر برخی هزینه‌ها بابت کالا پرداخت شده باشد،
باید به ارزش گمرکی اضافه شود.

این هزینه‌ها شامل موارد زیر است:

الف) حقوق مالکیت معنوی (Intellectual Property Rights)

این مورد زمانی مطرح است که:

– شما نمایندگی رسمی یک برند را دارید
– یا بابت استفاده از نام تجاری، لوگو، طرح یا فناوری، مبلغی پرداخت کرده‌اید

این هزینه باید به ارزش کالا اضافه شود.

ب) هزینه‌های طراحی و مهندسی در خارج از کشور

مثال:

شما ۱۰ هزار عدد کلگی شارژر سفارش داده‌اید،
اما مدل شما با شارژرهای معمولی بازار متفاوت است:

– فست شارژ
– نمایشگر ولتاژ
– طراحی اختصاصی

اگر بابت طراحی یا مهندسی این محصول در خارج از کشور مبلغی پرداخت شده باشد،
باید در ارزش گمرکی لحاظ شود.

پ) ظروف و محفظه‌های خاص (Packaging)

مثال:

– ایرپاد معمولی با بسته‌بندی ساده:۵ دلار
– ایرپاد با بسته‌بندی چرمی:۶ دلار

اگر شما بابت بسته‌بندی خاص پول پرداخت کرده‌اید،
نمی‌توانید ارزش کالا را ۵ دلار اظهار کنید.
باید ۶ دلار اظهار شود.

ت) مواد، قطعات و تجهیزاتی که خریدار تأمین کرده است

این مورد زمانی است که:

– خریدار قطعاتی را برای تولید کالا تأمین می‌کند
– یا از فروشنده می‌خواهد قطعات باکیفیت‌تری استفاده کند

مثال:

شما دستگاه رطوبت‌ساز سفارش داده‌اید.
فروشنده معمولاً از موتور چینی استفاده می‌کند،
اما شما درخواست موتور آلمانی داده‌اید.

اگر فروشنده موتور آلمانی را خریداری و روی دستگاه نصب کند،
ارزش کالا افزایش می‌یابد و باید در ارزش گمرکی لحاظ شود.

ث) بخشی از عواید فروش مجدد که به فروشنده تعلق می‌گیرد

این مورد زمانی است که:

– کالا را از دلال یا واسطه با قیمت بالاتر خریداری کرده‌اید
– یا فروشنده در فروش مجدد کالا سهمی دارد

در این حالت:

باید همان قیمت واقعی پرداخت‌شده را اظهار کنید، نه کمتر.

قانون می‌گوید اگر فروشنده به‌طور مستقیم یا غیرمستقیم از فروش مجدد کالا سود می‌برد،
این مبلغ باید در ارزش گمرکی لحاظ شود.

در بخش دوم ماده ۱۴، قانون به دو موضوع مهم اشاره می‌کند:

1. نرخ ارز روز اظهار مبنای محاسبه حقوق ورودی است
2. برخی هزینه‌های اضافی باید به ارزش کالا اضافه شود، از جمله:
– حقوق مالکیت معنوی
– طراحی و مهندسی
– بسته‌بندی خاص
– قطعات تأمین‌شده توسط خریدار
– عواید فروش مجدد

شناخت دقیق این موارد باعث می‌شود:

– ارزش کالا به‌درستی محاسبه شود
– از اختلاف با کارشناس ارزش جلوگیری شود
– و هزینه‌های واردات به‌صورت شفاف مدیریت شود

ارزش گمرکی کالای وارداتی | بخش سوم بررسی ماده ۱۴ قانون امور گمرکی

در ادامه بررسی ماده ۱۴ قانون امور گمرکی، در این بخش به تبصره ۲ می‌پردازیم.
این تبصره دقیقاً مشخص می‌کند چه هزینه‌هایی نباید در ارزش گمرکی کالا لحاظ شود.
شناخت این موارد بسیار مهم است، زیرا بسیاری از صاحبان کالا به اشتباه هزینه‌هایی را در ارزش گمرکی وارد می‌کنند که قانوناً نباید محاسبه شود و همین موضوع باعث افزایش غیرضروری حقوق ورودی می‌شود.

تبصره ۲ ماده ۱۴ | هزینه‌هایی که نباید در ارزش گمرکی لحاظ شود

قانون می‌گوید:

> اگر ارزش گمرکی کالای ورودی با مبلغ مندرج در اسناد تفاوت داشته باشد، برخی هزینه‌ها نباید در ارزش گمرکی محاسبه شوند.

این هزینه‌ها شامل موارد زیر است:

الف) هزینه ساخت، نصب، سوار کردن، نگهداری یا کمک فنی

این بند مربوط به دستگاه‌ها و ماشین‌آلات است.

مثال:

شما یک دستگاه صنعتی از ترکیه وارد کرده‌اید.
برای نصب دستگاه:

– تکنسین از ترکیه می‌آید
– هزینه نصب، راه‌اندازی و آموزش دریافت می‌شود

قانون می‌گوید:

> این هزینه‌ها نباید در ارزش گمرکی لحاظ شود.

یعنی ارزش گمرکی فقط مربوط به خود دستگاه است، نه هزینه نصب و خدمات فنی.

ب) هزینه حمل‌ونقل پس از ورود کالا

این بند یکی از مهم‌ترین نکات ارزش‌گذاری است.

مثال:

– کالا وارد بندرعباس شده
– شما نمی‌خواهید همان‌جا ترخیص کنید
– کالا را ترانزیت داخلی می‌کنید تا تهران

قانون می‌گوید:

> هزینه حمل از بندرعباس تا تهران نباید در ارزش گمرکی لحاظ شود.

ارزش گمرکی فقط شامل هزینه حمل تا اولین گمرک ورودی کشور است.

پ) سود متداول ناشی از تأمین مالی خرید کالا

این بند مربوط به زمانی است که خرید کالا توسط شخص ثالث انجام می‌شود.

مثال:

شما دستگاهی را می‌خواهید بخرید اما خودتان خرید خارجی بلد نیستید.
به شخصی می‌گویید:

«این دستگاه را برای من بخر و بیاور.»

قیمت واقعی دستگاه: ۳۰,۰۰۰ دلار
شخص واسطه: ۳۱,۰۰۰ دلار از شما می‌گیرد

قانون می‌گوید:

> آن ۱,۰۰۰ دلار سود واسطه نباید در ارزش گمرکی لحاظ شود.

ارزش گمرکی باید بر اساس قیمت واقعی خرید کالا محاسبه شود.

ت) هزینه‌های بازاریابی و تبلیغات

این بند مربوط به هزینه‌هایی است که خریدار برای فروش کالا در داخل کشور انجام می‌دهد.

مثال:

شما هارد یا فلش وارد کرده‌اید و برای فروش:

– بیلبورد اجاره کرده‌اید
– تبلیغات اینستاگرامی انجام داده‌اید
– به بلاگرها هزینه داده‌اید

قانون می‌گوید:

> این هزینه‌های تبلیغاتی ارتباطی به ارزش گمرکی ندارد و نباید در ارزش کالا لحاظ شود.

ث) حق تکثیر و تولید داخلی کالای وارداتی

این بند مربوط به کالاهای فرهنگی و آموزشی است.

مثال:

شما CD آموزشی یا بازی وارد کرده‌اید.
هزینه حق تکثیر یا تولید داخلی آن نباید در ارزش گمرکی لحاظ شود.

ج) ارزش اطلاعات و دستورالعمل‌های ضبط‌شده روی حامل‌های اطلاعات

این بند مربوط به نرم‌افزارها و CDهای همراه دستگاه‌هاست.

مثال:

شما دستگاه چاپ وارد کرده‌اید.
همراه دستگاه یک CD آموزشی وجود دارد.

– ارزش CD خام: باید لحاظ شود
– ارزش محتوای آموزشی داخل CD: نباید لحاظ شود

قانون می‌گوید:

> فقط ارزش حامل فیزیکی (مثل CD خام) محاسبه می‌شود، نه ارزش اطلاعات داخل آن.

تبصره ۲ ماده ۱۴ یکی از مهم‌ترین بخش‌های ارزش‌گذاری است و دقیقاً مشخص می‌کند چه هزینه‌هایی نباید در ارزش گمرکی لحاظ شود.
این موارد شامل:

– هزینه نصب و خدمات فنی
– حمل‌ونقل داخلی پس از ورود
– سود واسطه خرید
– هزینه‌های بازاریابی
– حق تکثیر داخلی
– ارزش محتوای آموزشی روی حامل‌های اطلاعات

است.

شناخت این موارد باعث می‌شود:

– ارزش گمرکی به‌درستی محاسبه شود
– حقوق ورودی بی‌جهت افزایش پیدا نکند
– اختلاف با کارشناس ارزش به حداقل برسد

ارزش گمرکی کالای وارداتی | بخش چهارم بررسی ماده ۱۵ قانون امور گمرکی

در ادامه مباحث مربوط به ارزش کالای وارداتی، در این بخش وارد ماده ۱۵ قانون امور گمرکی می‌شویم.
این ماده یکی از مهم‌ترین بخش‌های ارزش‌گذاری است، زیرا توضیح می‌دهد اگر فاکتور خرید ارائه نشود یا ارزش درج‌شده مورد قبول گمرک نباشد، ارزش کالا چگونه تعیین می‌شود.

این ماده دقیقاً همان جایی است که بسیاری از اختلافات ارزش بین صاحب کالا و گمرک شکل می‌گیرد.
پس شناخت آن برای هر واردکننده ضروری است.

ماده ۱۵ قانون امور گمرکی | روش‌های تعیین ارزش در صورت عدم پذیرش فاکتور

قانون می‌گوید:

> اگر فاکتور خرید ارائه نشود یا ارزش آن مورد قبول گمرک نباشد، ارزش کالا باید بر اساس یکی از روش‌های زیر تعیین شود.

این روش‌ها به ترتیب اهمیت و تقدم باید بررسی شوند.

الف) سوابق ترخیص کالای مشابه هم‌زمان از همان کشور مبدأ

در این روش:

– گمرک به سوابق واردات همان کالا
– از همان کشور مبدأ
– در همان بازه زمانی

رجوع می‌کند.

مثال:

شما سیلیکات سدیم ۴۶٪ وارد کرده‌اید.
گمرک ارزش فاکتور شما را قبول ندارد.
به سوابق واردکننده دیگری که همین کالا را از همان کشور وارد کرده رجوع می‌کند.

اگر اختلاف ارزش وجود داشته باشد،
ارزش شما بر اساس همان سابقه اصلاح می‌شود.

ب) سوابق ترخیص کالای مشابه از همان کشور مبدأ

اگر گمرک نتواند سابقه‌ای از همان درصد یا همان مدل کالا پیدا کند،
به کالای مشابه رجوع می‌کند.

مثال:

– شما سیلیکات سدیم ۴۶٪ وارد کرده‌اید
– سابقه‌ای از ۴۶٪ وجود ندارد
– اما سابقه ۴۷٪ موجود است

اگر اختلاف ارزش زیاد باشد،
ارزش ۴۷٪ مبنای ارزش‌گذاری کالای شما قرار می‌گیرد.

نکته مهم:
سوابق باید هم‌زمان و از همان کشور مبدأ باشد.

پ) قیمت فروش همان کالا در بازار داخل (پس از تعدیل‌های لازم)

اگر هیچ سابقه‌ای از واردات کالا وجود نداشته باشد،
گمرک به قیمت عمده‌فروشی کالا در بازار داخل رجوع می‌کند.

مثال:

اگر در بازه زمانی اخیر هیچ وارداتی از سیلیکات سدیم انجام نشده باشد،
گمرک قیمت عمده‌فروشی آن در بازار داخلی را بررسی می‌کند
و پس از تعدیل‌های لازم (حذف سود، هزینه‌های داخلی و …)
ارزش گمرکی را تعیین می‌کند.

ت) ارزش محاسباتی بر اساس عوامل تشکیل‌دهنده کالا

این روش زمانی استفاده می‌شود که:

– نه سابقه واردات وجود دارد
– نه قیمت داخلی قابل استناد است

در این حالت:

– گمرک اجزای تشکیل‌دهنده کالا را بررسی می‌کند
– ارزش هر جزء را از سوابق واردات دیگران استخراج می‌کند
– یک میانگین محاسبه می‌کند
– و در نهایت ارزش محاسباتی کالا را تعیین می‌کند

مثال:

برای یک محصول شیمیایی یا دستگاه خاص:

– مواد اولیه
– قطعات
– اجزای مصرفی

جداگانه ارزش‌گذاری می‌شوند و سپس جمع زده می‌شوند.

ث) ارزش‌گذاری بر اساس مدارک موجود و با انعطاف در روش‌ها

قانون در بند آخر می‌گوید:

> ارزش‌گذاری باید بر اساس مدارک موجود و با رعایت تقدم روش‌ها انجام شود.

یعنی:

– گمرک نمی‌تواند مستقیم برود سراغ روش سوم یا چهارم
– باید به ترتیب روش‌ها را بررسی کند
– اگر روش الف نتیجه نداد > سراغ ب
– اگر ب نتیجه نداد > سراغ پ
– و همین‌طور ادامه

این بند دست گمرک را باز می‌گذارد،
اما الزام به رعایت ترتیب را هم مشخص می‌کند.

ماده ۱۵ قانون امور گمرکی، یکی از مهم‌ترین مواد ارزش‌گذاری است و مشخص می‌کند:

– اگر فاکتور خرید ارائه نشود
– یا ارزش آن مورد قبول گمرک نباشد

ارزش کالا باید بر اساس یکی از روش‌های قانونی تعیین شود.

این روش‌ها شامل:

1. سوابق واردات همان کالا
2. سوابق واردات کالای مشابه
3. قیمت فروش داخلی
4. ارزش محاسباتی
5. ارزش‌گذاری بر اساس مدارک موجود با رعایت تقدم

شناخت این روش‌ها باعث می‌شود:

– واردکننده از حقوق خود دفاع کند
– ارزش‌گذاری شفاف و منصفانه انجام شود
– اختلافات ارزش به حداقل برسد

خدمات گروه بازرگانی امین در حوزه ارزش‌گذاری و اختلافات ارزش

ارزش‌گذاری صحیح کالا یکی از حساس‌ترین و پیچیده‌ترین مراحل ترخیص است.
کوچک‌ترین اختلاف در ارزش می‌تواند باعث:

– افزایش حقوق ورودی
– توقف کالا
– تشکیل پرونده تخلف
– یا جریمه‌های سنگین
شود.

گروه خدمات بازرگانی امین با تجربه عملی در حوزه ترخیص کالا،ارزش گذاری و تسلط کامل بر مواد ۱۴ و ۱۵ قانون امور گمرکی، آماده است تا در این مسیر همراه شما باشد.

خدمات ما شامل:
– بررسی دقیق فاکتور و اسناد برای جلوگیری از رد ارزش
– استخراج سوابق واردات مشابه برای دفاع از ارزش واقعی
– مشاوره تخصصی در اختلافات ارزش و پرونده‌های کارشناسی
– محاسبه ارزش گمرکی مطابق روش‌های قانونی
– پیگیری پرونده‌های ارزش تا مرحله صدور رأی نهایی

با همراهی تیم ما، ارزش‌گذاری کالای شما با دقت، شفافیت و کمترین ریسک انجام خواهد شد.

بررسی ارزش گذاری کالا های وارداتی در آئین نامه اجرائی قانون امور گمرکی

ارزش‌گذاری کالاهای وارداتی یکی از مهم‌ترین مراحل در فرآیند ترخیص کالا است؛ زیرا مبنای محاسبه حقوق ورودی، مالیات‌ها و عوارض گمرکی قرار می‌گیرد. در آیین‌نامه اجرایی قانون امور گمرکی، از ماده ۱۰ به بعد، اصطلاحات و قواعد مربوط به ارزش‌گذاری به‌صورت دقیق تشریح شده است. در این مقاله، این مواد قانونی را همراه با توضیحات کاربردی و مثال‌های عملی بررسی می‌کنیم تا درک آن برای دانشجویان و فعالان حوزه تجارت خارجی ساده‌تر شود.

ماده ۱۰ آیین‌نامه اجرایی – تعریف اصطلاحات ارزش‌گذاری

۱. کالای مثل (بند الف)

کالایی است که از نظر:
– خصوصیات فیزیکی
– کیفیت
– شهرت

کاملاً با کالای اظهارشده یکسان باشد.

۲. کالای مشابه (بند ب)

کالایی که از همه جهات یکسان نیست، اما:
– مواد تشکیل‌دهنده مشابه دارد
– کاربرد یکسان دارد

مثال:
چسب سیلیکات ۴۶٪ و ۴۷٪ از نظر کاربرد مشابه‌اند.

تبصره:
اگر تولیدکننده اصلی کالای مثل یا مشابه موجود نبود، گمرک می‌تواند از سایر تولیدکنندگان همان کشور استعلام ارزش بگیرد.

۳. کالای همان نوع یا طبقه (بند پ)

در این حالت، ارزش کالا از میان کالاهایی تعیین می‌شود که در طبقه‌بندی تجاری مشابه قرار می‌گیرند.

۴. هم‌زمانی (بند ت)

ارزش کالا باید مربوط به زمانی باشد که قیمت فروش در کشور مبدأ ثابت بوده است.
در کشورهایی مانند ایران که قیمت‌ها دائماً در حال تغییر است، اجرای این بند در عمل دشوار است.

۵. مرحله تجارت (بند ث)

به مرحله‌ای از زنجیره خرید و فروش اشاره دارد که معامله در آن انجام شده است.

۶. نرم‌افزارهای تجاری (بند ج)

نرم‌افزارهایی که:
– به‌صورت انبوه تولید می‌شوند
– بازاریابی و عرضه گسترده دارند

مانند: ویندوز، فتوشاپ و…

۷. افراد مرتبط (بند چ)

افرادی که رابطه تجاری یا مدیریتی با یکدیگر دارند، از جمله:
– کارمند یا مدیر یکدیگر
– شرکای تجاری
– کارفرما و کارمند
– مالک بیش از ۵٪ سهام
– کنترل مستقیم یا غیرمستقیم
– کنترل توسط شخص ثالث
– اعضای خانواده

تبصره:
نماینده انحصاری، توزیع‌کننده انحصاری یا صاحب حساب انحصاری نیز در صورت انطباق با بندهای فوق، «افراد مرتبط» محسوب می‌شوند.

ماده ۱۱ – ملاک ارزش گمرکی

ارزش گمرکی کالا بر اساس:
– قیمت واقعی پرداخت‌شده
– فاکتور ارائه‌شده توسط صاحب کالا

محاسبه می‌شود.

تبصره:
ارزش‌گذاری باید:
– بر اساس اطلاعات عینی
– قابل سنجش
– مستند
– مطابق اصول حسابداری

باشد.

آموزش عملی محاسبه حقوق ورودی کالا

برای محاسبه حقوق ورودی، به ۵ فاکتور نیاز داریم:

1. ارزش کالا (Value)
2. بیمه (Insurance)
3. کرایه حمل (Freight)
4. درصد مأخذ تعرفه
5. نرخ ارز گمرکی

مثال عملی

مشخصات کالا
– ارزش کالا: 250,000 دلار
– بیمه: 1,500 دلار
– کرایه حمل: 2,500 دلار

جمع سه مورد = CIF
CIF = 254,000 دلار

مرحله ۱: تبدیل CIF به ریال

فرض نرخ ارز گمرکی: ۲۸,۵۰۰ تومان

CIF ریالی =
254,000 × 28,500 = ۷۲,۳۹۰,۰۰۰,۰۰۰ ریال

مرحله ۲: محاسبه حقوق ورودی

فرض مأخذ تعرفه: ۴٪

حقوق ورودی =
۷۲,۳۹۰,۰۰۰,۰۰۰ × ۴٪ = ۲,۸۹۵,۶۰۰,۰۰۰ ریال

مرحله ۳: محاسبه عوارض پسماند

فرمول:
CIF × 0.305٪

= ۳۶,۱۹۵,۰۰۰ ریال

مرحله ۴: محاسبه عوارض هلال احمر

همان مقدار پسماند:
= ۳۶,۱۹۵,۰۰۰ ریال

مرحله ۵: محاسبه مالیات (VAT)

فرمول:
(CIF + حقوق ورودی) × ۱۰٪

= ۷,۵۲۸,۵۶۰,۰۰۰ ریال

مرحله نهایی: جمع کل حقوق و عوارض گمرکی

مجموع موارد زیر:
– حقوق ورودی
– پسماند
– هلال احمر
– مالیات

این عدد همان مبلغی است که در اظهارنامه گمرکی درج می‌شود.

درک صحیح مواد ۱۰ و ۱۱ آیین‌نامه اجرایی قانون امور گمرکی و تسلط بر نحوه محاسبه حقوق ورودی، برای هر کارشناس ترخیص کالا ضروری است. این دانش نه‌تنها در آزمون‌ها، بلکه در عمل و هنگام مواجهه با پرونده‌های واقعی، نقش تعیین‌کننده‌ای دارد